خوشا بر كسى كه نسبت بخدا عز و جل تواضع كند و در آنچه خدا باو حلال كرده است زهد پيشه كند بى‌آنكه از روش من رو گردان باشد و شكوفائى دنيا را بيكسو نهد بى‌آنكه از سنت و كردار من منحرف شود و پيروى كند از اخيار عترت من كه پس از من هستند و از اهل كبر و فخر و دنيا دارى كناره كنند آن كسانى كه بر خلاف سنت من بدعت گذارند و به راهى جز روش و رفتار من بروند.

خوشا بر مؤمنى كه مالى از جز راه معصيت و خلاف بدست آورد و آن را در غير گناه خرج كند و بمستمندان و درويشان بدهد.

خوشا بر كسى كه با مردم خوش رفتارى كند و بدانها از كمك خود دريغ نورزد و شر خود را از آنها بگرداند. خوشا بر كسى كه در هزينه خود ميانه روى كند و فزونى در آمد خود را بمستحقان ببخشد و از سخن زيادى خوددارى كند و از كردار زشت باز ايستد.

شرح- از مجلسى ره- قوله‌

«سبيلهم سبيل قوم سفر يعنى»

١- اين زنده‌ها مسافرند و منزلهاى عمر خود را كه سال و ماه است طى ميكنند تا برسند بدان مرده‌ها.

٢- يعنى آن مرده‌ها در بر اين زنده‌ها مسافرانى بودند كه رفتند و از رفتن آنها پند نگرفته‌اند و پندارند كه آنها بازمى‌گردند.

قوله‌

«من غير رغبة عن سيرتى»

يعنى زهد نامشروع و رياضت زيان آور را پيشه نكند و از روش پيغمبر كه بهره‌ورى از زنان و بوى خوش و خواب و استراحت و توجه بامور لازمه دنيا است صرف نظر نكند بلكه زهد او نسبت بمورد شبهه و امور زائده باشد مانند مباحاتى كه بسا مانع طاعت شوند قوله‌

«من غير تحول عن سنتى»

باينكه مباحات را بر خود حرام كند و سنت را ترك كند و بدعت در دين گذارد چنانچه ميان بدعت‌گذاران صوفيه و فرق ديگر شايع است- پايان نقل از مجلسى «ره».

من گويم- اين نطق پيغمبر «ص» كه در روزهاى آخر عمر و دوران نهائى تبليغات بوده است بسيار شيوا و گويا و پر معنا است و دستوراتى است كه براى دين و دنيا بسيار سودمند است و بسى قابل مطالعه است و بعضى آن را بعلى (ع) نسبت دادند و برخى فقره‌هاى آن را در نهج البلاغه ثبت كرده و اگر على «ع» كلام پيغمبر را بازگو كرده باشد پر بعيد نيست.