فرمود چه در نظر دارند مردمى كه در ميان خانه كعبه هم قسم شدند كه اگر خدا محمد را بميراند يا بكشد امر خلافت و رياست را باهل بيت او باز نگردانند و آن‌ها نزد رسول خدا (ص) آمدند و سوگند ياد كردند كه نه چنين چيزى گفتند و نه خواستند و نه قصد سوئى برسول خدا (ص) داشتند و خدا اين آيه را در باره آنها فرو فرستاد (٧٤- التوبه) سوگند ميخورند بخدا كه نگفتند و هر آينه كه كلمه كفر را گفتند و كافر شدند پس از اسلام خود و قصد آن را كردند كه بدان نرسيدند (يعنى كشتن رسول خدا- ص) و در دل بدى ندارند از رسول خدا (ص) جز اينكه خدا و رسولش آنها را توانگر و ثروتمند كرده‌اند از فضل خود و اگر توبه كنند براى آنها بهتر است و اگر پشت بحق دهند خدا آن‌ها را عذاب دردناكى كند در دنيا و آخرت و براى آن‌ها در زمين دوست و ياورى نباشد.

١٧٩-

مردى از امام صادق (ع) كه فرمود كاش ما هم كاروانى بوديم بمانند آل يعقوب تا خدا ميان ما و خلق خود حكم ميكرد و قضاوت مى‌نمود.

شرح- از مجلسى ره- كاش براى ما كاروانى بود حذف و ايصال دارد و مقصود اينست كه كاش ما هم بكاروانى بر ميخورديم كه ما را با خود ميبرد يا مقصود اينست كه كاش ما خود در بلاد سير مى‌كرديم و آواره بسر مى‌برديم چنانچه يوسف آواره شد و شهر بشهر مى‌گرديد تا خدا در باره او قضاوت كرد.

و ممكنست مقصود او آرزو كردن حال امام قائم (ع) باشد كه در زمين گردش ميكند بى‌اينكه مردم او را بشناسند و بمقام او پى ببرند و در اين باره بيوسف (ع) مانند است.

١٨٠-

از اسماعيل بن محمد از امام صادق (ع) كه براستى خدا عز و جل ميفرمايد: من هر سخن درست و حكيمانه را پذيرا نشوم همانا هواى دل و همت را مى‌پذيرم اگر هواى دل و همتش در رضاى من باشد همت او را در تقديس و تسبيح مقرر ميسازم.

شرح- از مجلسى ره- «قوله تعالى‌

انما اتقبل هواه و همه‌

» يعنى آنچه را دوست دارد و نسبت بدان تصميم دارد از نيات حسنه و حاصل اينست كه خدا تعالى زبان بين نيست و بهر چه گويند و كنند نيت و دل را بحساب مى‌آورد و اگر با نيت خوب و عقيده درست و كامل باشد ثواب تقديس و تسبيح براى آن نويسد گر چه آن را بزبان نياورد.