ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٧٣ - ١٢٤

فرستادند و چون آمدند روى از هر دو برگردانيد.

و باز فرمود: دوست مرا برايم بخوانيد. آن دو گفتند ماها را ديد اگر ماها را خواسته بود با ما سخن مى‌گفت پس آنان نزد على (ع) فرستادند و چون آمد آن حضرت بر روى او خم شد و با او حديث گفت و حديث گفت تا چون بپايان رسيد آن دو بعلى (ع) برخوردند و گفتند با تو چه گفت؟ در پاسخ فرمود هزار باب از علم بمن باز گفت كه از هر بابى هزار باب ديگر گشوده مى‌شود.

شرح- از مجلسى ره- «قوله‌

ان اللَّه اتخذ محمدا عبدا

» يعنى بنده‌اى كه در بندگى كامل بود و در همه امور مطيع خدا بود از اين جهت خدا كس را بنده خود تعبير نكرده است جز آنكه بوى تقربى داشته و در باره حضرت او فرموده است (١- الاسراء) منزه است آنكه بنده خود را شبانه بگردش برد و در باره ديگران فرمود

«او عبدا من عبادنا»

- بنده‌اى از بندگان ما، و يا در باره داود فرموده‌

«الى عبدنا داود»

و مثل اين تعبير بسيار است و غرض اينست كه اين كمال عبوديت كه آن حضرت را پيش از بعثت و نبوت هم فراهم بوده است براى على (ع) هم حاصل بوده و در جميع كمالات شريك با رسول اكرم بوده جز نبوت و شما دوستدار و پيرو چنين كسى هستيد.

«قوله الف باب»

يعنى هزار نوع از علم يا هزار قاعده از قواعد كليه‌اى كه از هر كدام هزار قاعده ديگر درك مى‌شود و معنى اول روشن‌تر است.

١٢٤-

از موسى بن عمر بن بزيع گويد بامام رضا (ع) گفتم: راستى مردم از رسول خدا «ص» روايت كرده‌اند كه چون براهى ميرفت از راه ديگر برمى‌گشت آيا چنين ميكرده است؟ گويد در پاسخ فرمود: آرى من هم بسيار اين كار را ميكنم و تو هم بكن سپس فرمود اما اين كار روزى بخش‌تر است بتو.