در ضمن بيان ميكند كه دولت حقه اعلان عفو عمومى خواهد كرد زيرا براى اصلاح و صلاح جامعه بنياد مى‌شود نه براى انتقام و خون ريزى چنانچه خود نهضت اسلام هم بر همين روش بود و پيغمبر اسلام از سخت‌ترين و خونخوارترين دشمنان خود بمجرد اينكه تسليم ميشدند و اظهار پشيمانى ميكردند در ميگذشت و آنها را از همه كردارهاى نارواى گذشته عفو ميفرمود و البته مردان سابقه دار كه در راه تأسيس اين دولت حقه مبارزه كردند و آزموده شده و آب ديده شده‌اند در رأس امور قرار ميگيرند و كارمندان دولت حقه بشمارند.

از مجلسى ره- قوله‌

«و الشهادة معه شهادتان»

ممكن است مقصود اين باشد كه آرزوى شهادت يك ثواب دارد و هر كه درك شهادت در ركاب امام كند دو ثواب دارد يا مقصود اينست كه آرزوى شهادت با آن حضرت ثواب شهادت بهمراهى او را دارد و شهادت بهمراهى او ثواب دو شهادت با ديگران را دارد و در اين صورت خود آرزوى شهادت با آن حضرت هم ثواب دو شهادت دارد.

٣٨-

از عبد اللَّه بن وليد كندى گويد ما در دوران حكومت مروان (حمار آخرين خلفاى بنى اميه) شرفياب حضور امام صادق (ع) شديم فرمود: شما چه كسانيد؟ گفتيم از اهل كوفه هستيم، فرمود: در هيچ شهرى نيست كه به اندازه شهر كوفه دوستدار و طرفدار داشته باشيم بويژه از اين جمع (يعنى از قبيله بنى كنده ظاهرا).

راستى خدا جل ذكره شماها را براى امرى هدايت كرده است كه مردم بدان نادانند و آن را نميفهمند شما ما را دوست داريد و مردم ما را دشمن دارند شما پيرو مائيد و مردم با ما مخالفت ميكنند، شما ما را تصديق ميكنيد و مردم ما را تكذيب ميكنند خدا شما را بزندگى ما زنده دارد و مانند ما بميراند من گواهم كه پدرم ميفرمود: ميان هر كدام از شيعه و ميان اينكه ببيند آنچه را كه خدا بدان چشم او را روشن كند و بر او رشك برند فاصله نيست جز همين كه جانش بدينجا رسد و با دست خود اشاره به گلويش كرد و هر آينه خدا عز و جل در كتاب خود فرموده است (٣٨- الرعد) و هر آينه ما رسولانى گسيل داشتيم و براى آنها ازواج و ذريه مقرر داشتيم- ما ذريه رسول خدائيم (ص).