ايجاد واقع مى‌شود، چيزى جز اصل هستى، كه آن را «وجود نفسى» نيز مى‌گويند، نيست. اين‌گونه جعل يا ايجاد را در اصطلاح اهل ادب، «جعل متعدى به واحد» مى‌نامند.

مطابق اصطلاح علماى نحوى مى‌توان آن را «مفاد كان تامه» نيز به شمار آورد؛ زيرا مفاد كان تامه چيزى جز اصل هستى، كه آن را وجود بسيط نيز مى‌نامند، نيست. اين معنى را علماى فن منطق، «مدلول هل بسيطه» ناميده‌اند.

«جعل تأليفى» چيزى است كه در اصطلاح اهل ادب، «فعل متعدى به دو مفعول» خوانده مى‌شود. به عبارت ديگر مى‌توان آن را «مفاد كان ناقصه» يا «مدلول هل مركبه» به شمار آورد. زيرا آنچه مورد تعلق جعل تأليفى واقع مى‌شود، چيزى جز «وجود رابط» نمى‌باشد.

«وجود رابط» عبارت است از چيزى كه بين يك شىء و عوارض آن رابط واقع مى‌شود.

به عبارت ديگر، مى‌توان گفت آنچه موجب مى‌شود كه محمول بر موضوع خود به درستى حمل گردد، چيزى جز «وجود رابط» نيست. به اين ترتيب، بايد گفت جعل تأليفى پيوسته در مورد عوارض مفارق يك شىء صادق است؛ زيرا يك شىء هميشه در مقام ذات خويش از انواع عوارض مفارق، تهى و مجرد است. و در اين صورت ناچار براى اتصاف به آن عوارض، نيازمند علت خواهد بود؛ و در اين نيازمندى به علت است كه جعل تأليفى بين شىء و عوارض آن تحقق مى‌پذيرد و وجود رابط آشكار مى‌گردد.

بنابراين، جعل تأليفى بين يك شىء و خود آن شىء به هيچ‌وجه امكان‌پذير نيست.

بين يك شىء و ذاتيات آن نيز نمى‌تواند جعل تأليفى وجود داشته باشد؛ مثلا وقتى گفته مى‌شود «انسان انسان است» يا «انسان حيوان است» ، هيچ‌گونه جعل تأليفى كه حاكى از وجود رابط است در ميان نيست؛ زيرا بين يك شىء و خود آن شىء، و نيز بين يك شىء و ذاتيات آن هيچ نوع رابطه‌اى وجود ندارد. در مورد عوارض ذاتى ماهيت نيز اين سخن صادق است؛ زيرا عوارض لازم يك شىء به هيچ‌وجه قابل انفكاك از شىء نيست. وقتى عوارض لازم يك شىء به هيچ‌وجه قابل انفكاك نباشد، ناچار جعل تأليفى نيز در آن مورد تحقق نمى‌يابد؛ مثلا وقتى گفته مى‌شود عدد چهار زوج است، بين زوجيت و عدد چهار جعل تأليفى تحقق نيافته است؛ زيرا همان‌گونه كه نسبت ذات و ذاتيات به اصل ذات ضرورى است، نسبت عوارض ماهيت به ذات نيز ضرورى و غيرقابل انفكاك است. در مورد نسب ضرورى، ملاك احتياج به علت مفقود است، زيرا مناط نيازمندى به