روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٢١ - ترجمه

ابو امامة التّيمىّ گفت،عبد اللّٰه عمر را گفتم:ما جماعتى‌ايم كه شتر به كرا [١]مى‌دهيم به حاجّ [٢].مردمان مى‌گويند شما را حجّ نيست،اكنون بگو تا [٣]ما را حجّ باشد يا نه؟گفت:شما احرام گيرى چون حاجيان؟گفتم:آرى.گفت:طواف كنى و سعى كنى و سنگ اندازى؟من گفتم:آرى.گفت:شما را حجّ بود.

آنگه گفت:مردى به نزديك رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله-آمد و او را از اين بپرسيد.

رسول-عليه السّلام-ندانست تا چه جواب بايد دادن [٤]،جبريل آمد و اين آيت آورد و رخصت از خداى تعالى.

و عبد اللّٰه عبّاس چنين خواند [٥]: لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنٰاحٌ أَنْ تَبْتَغُوا فَضْلاً مِنْ رَبِّكُمْ في مواسم الحجّ.

ابو هريره روايت كرد [٦]كه،رسول-عليه السّلام-گفت:چون روز عرفه باشد خداى تعالى حاجيان را بيامرزد،چون شب مزدلفه بود بازرگانان [٧]را بيامرزد،چون روز منا باشد جمّالان را بيامرزد،چون وقت سنگ انداختن جمرة العقبه باشد سايلان را بيامرزد،و هيچ‌كس آنجا حاضر نيايد از گويندگان«لااله‌الاّاللّٰه»،الّا [٨]خداى تعالى او را بيامرزد. فَإِذٰا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفٰاتٍ ،يعنى چون به جمع از عرفات بازآيى يقال:افاض القوم فى الحديث اذا اندفعوا فيه و اكثروا التّصرّف فيه،قال الشّاعر:

فلمّا افضنا فى الحديث و أسمحت أتتنا عيون بالنّميمة تضرب
و يقال:أفاض البعير بجرّته إذا رمى و دفع بها في كرشه،قال الرّاعى يصف الابل:

فأفضن بعد كظومهنّ بجرّه من ذى الأبارق اذرعين حقيلا
و يقال:أفاض الرّجل بالقداح إذا ضرب بها لأنّها تقع متفرّقات،قال ابو ذؤيب يصف الحمار و الاتن.