سپس با اين سخن سوره را پايان مى‌دهد كه نه تنها شما بايد در همه حال به ياد خدا باشيد، «فرشتگان مقرب پروردگار و آنها كه در مقام قرب، نزد پروردگار تواند هيچ گاه از عبادت او تكبر نمى‌ورزند، و همواره تسبيح او مى‌گويند و ذات پاكش را از آنچه شايسته مقام او نيست منزه مى‌شمارند و در پيشگاه او سجده مى‌نمايند» «إِنَّ الَّذينَ عِنْدَ رَبِّكَ لا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِهِ وَ يُسَبِّحُونَهُ وَ لَهُ يَسْجُدُونَ».
كلمه: عِنْدَ رَبِّكِ: «آنها كه نزد پروردگار تواند» به معنى قرب مكانى نيست؛ زيرا خداوند مكانى ندارد، بلكه اشاره به قرب مقامى است، يعنى آنها با آن همه موقعيت و مقام، باز در بندگى و ياد خدا و سجده و تسبيح كوتاهى ندارند، شما هم بايد كوتاهى نكنيد.
به هنگام تلاوت آيه فوق، سجده كردن مستحب است، ولى بعضى از اهل تسنن مانند پيروان «ابوحنيفه» آن را واجب مى‌شمرند.
***
بار الها! قلب ما را به نور ياد خودت روشن فرما همان روشنائى كه در پرتو آن، راه خويش را به سوى حقيقت بگشائيم و از آن در به پاداشتن پرچم حق و پيكار با ظالمان و ستمگران و درك مسئوليت‌ها و انجام رسالت‌ها مدد گيريم! «١»
آمِيْنَ يا رَبَّ العالَمِيْنَ
پايان سوره اعراف «٢»