نه تنها در زندگى اين جهان گرفتار حسرت و شكست مى‌شوند؛ كه در سراى ديگر اين «كافران دسته‌جمعى به سوى دوزخ مى‌روند» «وَ الَّذينَ كَفَرُوا إِلى‌ جَهَنَّمَ يُحْشَرُونَ».
***
پس از آن كه در آيه گذشته سه نتيجه شوم انفاق‌هاى مالى دشمنان حق بازگو شد در آيه بعد مى‌فرمايد: اين حسرت و شكست و بدبختى «براى آن است كه خداوند مى‌خواهد ناپاك را از پاك در اين جهان و جهان ديگر جدا سازد» «لِيَميزَ اللَّهُ الْخَبيثَ مِنَ الطَّيِّبِ».
اين يك سنت الهى است كه براى هميشه، «پاك» و «ناپاك»، «مخلص» و «رياكار»، «مجاهد راستين» و «دروغين»، «كارهاى الهى» و «شيطانى»، «برنامه‌هاى انسانى» و «ضد انسانى» ناشناخته نمى‌مانند.
بلكه سرانجام صفوف از يكديگر مشخص مى‌گردد، و حق جلوه خود را نشان خواهد داد، و البته اين در صورتى است كه طرفدارانش همانند مسلمانان راستين «بدر» از آگاهى و فداكارى كافى برخوردار باشند.
سپس اضافه مى‌كند: و براى آن است كه «خداوند ناپاك‌ها را به يكديگر ضميمه كند و همه را متراكم سازد، و در جهنم قرار دهد» «وَ يَجْعَلَ الْخَبيثَ بَعْضَهُ عَلى‌ بَعْضٍ فَيَرْكُمَهُ جَميعاً فَيَجْعَلَهُ في‌ جَهَنَّمَ».
خبيث و ناپاك از هر گروه و در هر شكل و لباس سرانجام شكل واحدى خواهند داشت، و پايان كار همه آنها زيان و خسران خواهد بود چنان كه قرآن مى‌گويد: «آنها زيانكارانند» «أُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ».
***