مى‌ترسيد؟! با اين كه خداوند سزاوارتر است كه از او بترسيد اگر مؤمن هستيد!
١٤- با آنها پيكار كنيد كه خداوند آنان را به دست شما مجازات مى‌كند؛ و آنان را رسوا مى‌سازد؛ و سينه گروهى از مؤمنان را شفا مى‌بخشد (و بر قلب آنها مرهم مى‌نهد)!
١٥- و خشم دل‌هاى آنان را از ميان مى‌برد. و خدا توبه هر كس را بخواهد (و شايسته بداند)، مى‌پذيرد؛ و خداوند دانا و حكيم است.
تفسير:
چرا از پيكار با دشمن واهمه داريد؟
يكى از فنون فصاحت و بلاغت آن است كه مطالب پر اهميت را با تعبيرات گوناگون براى تأكيد و جا افتادن مطلب تكرار كنند، و از آنجا كه مسأله ضربه نهائى بر پيكر بت‌پرستى در محيط اسلام و برچيدن آخرين آثار آن از مسائل بسيار مهم بوده است، بار ديگر قرآن مجيد مطالب گذشته را با عبارات تازه‌اى در آيات فوق بيان مى‌كند، نكات جديدى نيز در آن وجود دارد كه مطلب را از صورت تكرار- و لو تكرار مجاز- خارج مى‌سازد.
نخست، مى‌فرمايد: «اگر مشركان توبه كنند و نماز را بر پا دارند و زكات را بپردازند برادر دينى شما هستند» «فَإِنْ تابُوا وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ فَإِخْوانُكُمْ فِي الدِّينِ».
و در پايان آيه اضافه مى‌كند: «ما آيات خود را براى آنها كه آگاهند شرح مى‌دهيم» «وَ نُفَصِّلُ الآْياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ».
در آيات گذشته سخن از اين بود كه اگر توبه كنند و وظيفه اسلامى نماز و زكات را انجام دهند مزاحمشان نشويد (فَخَلُّوا سَبِيْلَهُمْ) اما در اينجا مى‌فرمايد:
«برادر دينى شما هستند»، يعنى هيچ گونه تفاوتى با ساير مسلمانان از نظر احترام