زيرا در روزهاى سخت و دشوار و ايام غربت و تنهائى اسلام، هر يك به نوعى به يارى آئين خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله شتافتند.
«آنها به خاطر اين فداكارى‌هاى بزرگ، آمرزش و روزى شايسته‌اى خواهند داشت» «لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَريمٌ».
هم در پيشگاه خدا و جهان ديگر از مواهب بزرگى برخوردارند و هم بهره‌اى شايسته از عظمت، سربلندى، پيروزى، امنيت و آرامش در اين جهان خواهند داشت.
***
در آخرين آيه، به چهارمين گروه مسلمانان، يعنى «مهاجران بعدى» اشاره كرده، مى‌فرمايد: «آنها كه بعد از اين ايمان بياورند و هجرت كنند و با شما در جهاد شركت جويند، آنها نيز از شمايند» «وَ الَّذينَ آمَنُوا مِنْ بَعْدُ وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا مَعَكُمْ فَأُولئِكَ مِنْكُمْ».
يعنى، جامعه اسلامى يك جامعه مدار بسته و انحصارى نيست، بلكه درهايش به سوى همه مؤمنان، مهاجران و مجاهدان آينده نيز گشوده است، هر چند مهاجران نخستين مقام و منزله خاصى دارند.
ولى اين برترى به آن معنى نيست كه مؤمنان و مهاجران آينده كه در زمان نفوذ و پيشرفت اسلام به آن گرويدند و به سوى آن آمدند، جزء بافت جامعه اسلامى نباشند.
و در پايان آيه اشاره به ولايت و اولويت خويشاوندان نسبت به يكديگر كرده، مى‌فرمايد: «خويشاوندان (نيز) نسبت به يكديگر و در احكامى كه خداوند بر بندگانش مقرر داشته، اولويت دارند» «وَ أُولُوا الأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى‌ بِبَعْضٍ في‌ كِتابِ اللَّهِ».