تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٧
رستاخيز دارند» «إِنَّما يَعْمُرُ مَساجِدَ اللَّهِ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الآْخِرِ».
اين اشاره به شرط اول و دوم است، كه جنبه اعتقادى و زير بنائى دارد و تا آن نباشد هيچ عمل پاك، شايسته و خالصى از انسان سر نمىزند، بلكه اگر ظاهراً هم شايسته باشد، در باطن آلوده به انواع غرضهاى ناپاك خواهد بود.
بعد به شرطهاى سوم و چهارم اشاره كرده، مىفرمايد: «و نماز را بر پا دارد و زكات را بدهد» «وَ أَقامَ الصَّلاةَ وَ آتَى الزَّكاةَ».
يعنى، ايمانش به خدا و روز رستاخيز تنها در مرحله ادعا نباشد، بلكه با اعمال پاكش آن را تأييد كند، هم پيوندش با خدا محكم باشد و نماز را به درستى انجام دهد، و هم پيوندش با خلق خدا، و زكات را بپردازد.
سرانجام به آخرين شرط اشاره كرده، مىگويد: «و جز از خدا نترسد» «وَ لَمْ يَخْشَ إِلَّا اللَّهَ».
قلبش مملوّ از عشق به خدا باشد و تنها احساس مسئوليت در برابر فرمان او كند، بندگان ضعيف را كوچكتر از آن شمرد كه بتوانند در سرنوشت او و جامعه او و آينده او و پيروزى و پيشرفت او و بالاخره در آبادى كانون عبادت او، تأثيرى داشته باشند.
و در پايان اضافه مىكند: «اين گروه كه داراى چنين صفاتى هستند ممكن است هدايت شوند» «فَعَسى أُولئِكَ أَنْ يَكُونُوا مِنَ الْمُهْتَدينَ» و به هدف خود برسند و در عمران و آبادى مساجد خدا بكوشند و از نتايج بزرگ آن بهرهمند شوند.
***