اين از همان است كه خداوند فرموده، و آيه «يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِمَنْ في‌ أَيْديكُمْ ...» را تلاوت كرد. «١»
اشاره به اين كه وعده خدا راجع به جبران اموالى كه از شما گرفته شده هم اكنون عملى شد.
و از اين حديث معلوم مى‌شود پيامبر صلى الله عليه و آله در صدد بود اسيرانى را كه اسلام آوردند به نحو احسن تشويق و اموالى را كه پرداخته‌اند به طرز بهترى جبران كند.
***
نكته‌ها:
١- ظاهر آيات فوق- همان گونه كه گفتيم- بحث پيرامون گرفتن اسيران جنگى است، نه مسأله گرفتن «فِدْيَه» بعد از جنگ، و به اين ترتيب، بسيارى از اشكالات كه در فهم تفسير آيه براى جمعى از مفسران پيدا شده خود به خود حل خواهد شد.
و نيز ملامت و سرزنش متوجه گروهى است كه قبل از پيروزى كامل به منظور هدف‌هاى مادى مشغول گرفتن اسير شدند، و هيچ گونه ارتباطى با شخص پيامبر صلى الله عليه و آله و آن دسته از مؤمنان كه هدف جهاد را تعقيب مى‌كردند، ندارد.
بنابراين، بحث‌هائى از قبيل اين كه: آيا پيامبر صلى الله عليه و آله در اينجا مرتكب گناهى شده و چگونه با مقام عصمت او سازگار است؟ همگى بى‌مورد است.
همچنين احاديثى كه در بعضى از كتب اهل تسنن در تفسير آيه وارد شده و مى‌گويد: آيه مربوط به اقدام پيامبر و مسلمانان به گرفتن فديه در مقابل اسيران جنگى بعد از جنگ بدر و قبل از اجازه خداوند است، و اين كه: تنها كسى كه