راه بازگشت را نيز به روى آنها باز مى‌گذارد.
آيه نخست از آيات مورد بحث، همين روش را تعقيب مى‌كند، و به پيامبر دستور مى‌دهد: «به افرادى كه كافر شده‌اند بگو: اگر از مخالفت و لجاجت و طغيان و سركشى بازايستند و به سوى آئين حق باز گردند گذشته آنها بخشوده خواهد شد» «قُلْ لِلَّذينَ كَفَرُوا إِنْ يَنْتَهُوا يُغْفَرْ لَهُمْ ما قَدْ سَلَفَ».
از اين آيه استفاده مى‌شود با قبول اسلام، گذشته هر چه باشد مورد عفو قرار مى‌گيرد، و اين همان چيزى است كه در روايات اسلامى به عنوان يك قانون كلى آمده است.
گاهى به عبارت: أَلإِسْلامُ يَجُبُّ ما قَبْلَهُ: «اسلام ما قبل خود را مى‌پوشاند». «١»
و گاهى به تعبير ديگر، كه از طرق اهل سنت از پيامبر نقل شده: إِنَّ الإِسْلامَ يَهْدُمُ ما كانَ قَبْلَهُ، وَ إِنَّ الْهِجْرَةَ تَهْدُمُ ما كانَ قَبْلَها وَ إِنَّ الْحَجَّ يَهْدُمُ ما كانَ قَبْلَهُ:
«اسلام آنچه را كه قبل از آن است از ميان مى‌برد، و هجرت كردن نيز ما قبل خود را از ميان مى‌برد، و حج خانه خدا ما قبل خود را محو مى‌كند». «٢»
منظور اين است: اعمال و كارهاى خلاف، و حتى ترك فرائض و واجبات قبل از اسلام، به خاطر پذيرش اسلام، مورد عفو قرار خواهد گرفت و مجازات آنها از ميان خواهد رفت و اين قانون عطف به گذشته نمى‌شود. از اين جهت در كتب فقه اسلامى مى‌خوانيم: بر شخصى كه مسلمان مى‌شود حتى قضاء عبادات گذشته لازم نيست.
آنگاه اضافه مى‌كند: اما اگر از روش نادرست خود باز نايستند «و به اعمال