٥٣ قُلْ أَنْفِقُوا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً لَنْ يُتَقَبَّلَ مِنْكُمْ إِنَّكُمْ كُنْتُمْ قَوْماً فاسِقينَ
٥٤ وَ ما مَنَعَهُمْ أَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقاتُهُمْ إِلَّا أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ بِرَسُولِهِ وَ لا يَأْتُونَ الصَّلاةَ إِلَّا وَ هُمْ كُسالى‌ وَ لا يُنْفِقُونَ إِلَّا وَ هُمْ كارِهُونَ
٥٥ فَلا تُعْجِبْكَ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ إِنَّما يُريدُ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِها فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ كافِرُونَ
ترجمه:
٥٣- بگو: «انفاق كنيد؛ خواه از روى ميل باشد يا اكراه، هرگز از شما پذيرفته نمى‌شود؛ چرا كه شما قوم فاسقى بوديد»!
٥٤- و هيچ چيز مانع قبول انفاق‌هاى آنها نشد جز اين كه آنها به خدا و پيامبرش كافر شدند و نماز به جا نمى‌آورند جز با كسالت و انفاق نمى‌كنند مگر با كراهت!
٥٥- و (فزونى) اموال و اولاد آنها تو را در شگفتى فرو نبرد؛ خدا مى‌خواهد آنان را به وسيله آن در زندگى دنيا عذاب كند و در حال كفر بميرند!
تفسير:
انفاق فاسقان
اين آيات، به قسمتى ديگر از نشانه‌هاى منافقان و نتيجه و سرانجام كار آنها اشاره كرده و روشن مى‌سازد كه چگونه اعمال آنها بى‌روح و بى‌اثر است و هيچ گونه بهره‌اى از آن عائدشان نمى‌شود.
و از آنجا كه در ميان اعمال نيك، انفاق در راه خدا (زكات به معنى وسيع