٤٢ إِذْ أَنْتُمْ بِالْعُدْوَةِ الدُّنْيا وَ هُمْ بِالْعُدْوَةِ الْقُصْوى‌ وَ الرَّكْبُ أَسْفَلَ مِنْكُمْ وَ لَوْ تَواعَدْتُمْ لَاخْتَلَفْتُمْ فِي الْميعادِ وَ لكِنْ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْراً كانَ مَفْعُولًا لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَ يَحْيى‌ مَنْ حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ وَ إِنَّ اللَّهَ لَسَميعٌ عَليمٌ
٤٣ إِذْ يُريكَهُمُ اللَّهُ في‌ مَنامِكَ قَليلًا وَ لَوْ أَراكَهُمْ كَثيراً لَفَشِلْتُمْ وَ لَتَنازَعْتُمْ فِي الأَمْرِ وَ لكِنَّ اللَّهَ سَلَّمَ إِنَّهُ عَليمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ
٤٤ وَ إِذْ يُريكُمُوهُمْ إِذِ الْتَقَيْتُمْ في‌ أَعْيُنِكُمْ قَليلًا وَ يُقَلِّلُكُمْ في‌ أَعْيُنِهِمْ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْراً كانَ مَفْعُولًا وَ إِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الأُمُورُ
ترجمه:
٤٢- در آن هنگام كه شما در طرف پائين بوديد، و آنها در طرف بالا؛ (و دشمن بر شما برترى داشت؛) و كاروان (قريش)، پائين‌تر از شما بود؛ (و وضع چنان سخت بود كه) اگر با يكديگر وعده مى‌گذاشتند (كه در ميدان نبرد حاضر شويد)، در انجام وعده خود اختلاف مى‌كرديد؛ ولى (همه اينها) براى آن بود كه خداوند، كارى را كه مى‌بايست انجام شود، تحقق بخشد؛ تا آنها كه هلاك مى‌شوند، از روى اتمام حجت باشد؛ و آنها كه زنده مى‌شوند (و هدايت مى‌يابند)، از روى دليل روشن باشد؛ و خداوند شنوا و داناست.
٤٣- در آن هنگام كه خداوند تعداد آنها را در خواب به تو كم نشان داد؛ و اگر فراوان نشان مى‌داد، مسلّماً سست مى‌شديد؛ و (درباره شروع به جنگ با آنها) كارتان به اختلاف مى‌كشيد؛ ولى خداوند (شما را از شرّ اينها) سالم نگه داشت؛ خداوند به آنچه درون سينه‌هاست، داناست.