چگونه يك باره چنين وصله‌اى را به وى چسباندند، آيا بهتر نبود به جاى چنين نسبت ناروائى در اين فكر فرو روند كه ممكن است دعوت او حق باشد، و مأموريتى از طرف پروردگار يافته باشد؟! آن چنان كه قرآن به دنبال اين جمله مى‌گويد:
«او فقط بيم دهنده آشكارى است كه جامعه خويش را از خطراتى كه با آن رو به رو است بر حذر مى‌دارد» «إِنْ هُوَ إِلَّا نَذيرٌ مُبينٌ».
***
در آيه بعد، براى تكميل اين بيان، آنها را به مطالعه عالم هستى، آسمان‌ها و زمين، دعوت مى‌كند و مى‌فرمايد: «آيا در حكومت آسمان‌ها و زمين و مخلوقاتى كه خدا آفريده از روى دقت و فكر نظر نيفكندند»؟ «أَ وَ لَمْ يَنْظُرُوا في‌ مَلَكُوتِ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ ما خَلَقَ اللَّهُ مِنْ شَيْ‌ءٍ».
تا بدانند اين عالم وسيع آفرينش با اين نظام حيرت‌انگيز، بيهوده آفريده نشده و هدفى براى آن بوده است، و دعوت پيامبر صلى الله عليه و آله در حقيقت دنباله همان هدف آفرينش، يعنى تكامل و تربيت انسان است.
«مَلَكُوت» در اصل از ريشه «مُلْك» به معنى حكومت و مالكيت است، و اضافه «واو» و «ت» به آن براى تأكيد و مبالغه مى‌باشد و معمولًا به حكومت مطلقه خداوند بر سراسر عالم هستى گفته مى‌شود.
نظر افكندن در نظام شگرف اين عالم هستى كه پهنه ملك و حكومت خدا است، هم نيروى خدا پرستى و ايمان به حق را تقويت مى‌كند، و هم روشنگر وجود يك هدف مهم در اين عالم بزرگ و منظم است، و در هر دو صورت، انسان را به جستجوى نماينده خدا و رحمتى كه بتواند هدف آفرينش را پياده كند مى‌فرستد.
سپس براى اين كه آنها را از خواب غفلت بيدار سازد مى‌فرمايد: «آيا در اين