تفسير:
ما پيروزيم!
در آيات فوق به يكى ديگر از صفات منافقان و نشانه‌هاى آنها اشاره شده و بحثى را كه در آيات گذشته و آينده پيرامون نشانه‌هاى منافقان بود، تكميل مى‌كند.
نخست مى‌فرمايد: «اگر نيكى به تو رسد آنها را ناراحت مى‌كند» «إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ».
خواه اين خير و نيكى پيروزى بر دشمن باشد يا غنائم جنگى، و خواه پيشرفت‌هاى ديگر.
اين ناراحتى دليل عداوت باطنى و فقدان ايمان آنها است، چگونه ممكن است كسى كمترين بهره از ايمان داشته باشد و از پيروزى پيامبر خدا و يا حتى يك فرد با ايمان عادى ناراحت شود؟
پس از آن مى‌افزايد: «ولى در مقابل، اگر مصيبتى به تو برسد و گرفتار مشكلى شوى با خوشحالى مى‌گويند: ما از جلو پيش‌بينى چنين مسائلى را مى‌كرديم، و تصميم لازم را گرفتيم» «وَ إِنْ تُصِبْكَ مُصيبَةٌ يَقُولُوا قَدْ أَخَذْنا أَمْرَنا مِنْ قَبْلُ» و خود را از اين پرتگاه رهائى بخشيديم!
«و هنگامى كه به خانه‌هاى خود باز مى‌گردند، از شكست يا مصيبت يا ناراحتى شما خوشحالند» «وَ يَتَوَلَّوْا وَ هُمْ فَرِحُونَ».
اين منافقان كوردل، از هر فرصتى به نفع خود استفاده و لاف عقل و درايت مى‌زنند كه: اين عقل و تدبير ما بود كه موجب شد در فلان ميدان شركت نكنيم و مشكلاتى كه دامن ديگران را- بر اثر نداشتن عقل و درايت گرفت- دامان ما را نگيرد، اين سخن را چنان مى‌گويند كه گوئى از خوشحالى در پوست نمى‌گنجند!
***