٤٠ إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذينَ كَفَرُوا ثانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُما فِي الْغارِ إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها وَ جَعَلَ كَلِمَةَ الَّذينَ كَفَرُوا السُّفْلى‌ وَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا وَ اللَّهُ عَزيزٌ حَكيمٌ
ترجمه:
٤٠- اگر او را يارى نكنيد، خداوند او را يارى كرد؛ آن هنگام كه كافران او را (از مكّه) بيرون كردند، در حالى كه دومين نفر بود (و يك نفر بيشتر همراه نداشت)؛ در آن هنگام كه آن دو در غار بودند، و او به همراه خود مى‌گفت: «غم مخور، خدا با ماست»! در اين موقع، خداوند سكينه (و آرامش) خود را بر او فرستاد؛ و با لشكرهائى كه مشاهده نمى‌كرديد، او را تقويت نمود؛ و گفتار (و هدف) كافران را پائين قرار داد، (و آنها را با شكست مواجه ساخت؛) و سخن خدا (و آئين او)، بالا (و پيروز) است؛ و خداوند عزيز و حكيم است!
تفسير:
خداوند پيامبرش را در حساس‌ترين لحظات تنها نگذارد
در آيات گذشته، همان گونه كه گفته شد، روى مسأله جهاد در برابر دشمن از چند راه تأكيد شده بود، از جمله اين كه گمان نكنيد اگر شما خود را از جهاد و يارى پيامبر كنار بكشيد كار او و اسلام زمين مى‌ماند.
آيه مورد بحث، اين موضوع را تعقيب كرده، مى‌فرمايد: «اگر او را يارى