بَدَءُوكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ».
و اگر ترديد بعضى از شما در پيكار با آنها به خاطر ترس است، اين ترس كاملًا بى‌جا است، «آيا شما از اين افراد بى‌ايمان مى‌ترسيد، در حالى كه سزاوارتر است: از خداوند و از مخالفت فرمانش بترسيد، اگر به راستى شما ايمان داريد» «أَ تَخْشَوْنَهُمْ فَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ».
***
پس از آن، به مسلمانان وعده پيروزى قطعى مى‌دهد و مى‌فرمايد: «با آنها پيكار كنيد كه خداوند آنها را به دست شما مجازات مى‌كند» «قاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَيْديكُمْ».
نه فقط مجازات مى‌كند كه «خوار و رسواشان مى‌سازد» «وَ يُخْزِهِمْ».
«و شما را بر آنها پيروز مى‌گرداند» «وَ يَنْصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ».
و به اين ترتيب، دل‌هاى گروهى از مؤمنان را كه تحت فشار و شكنجه سخت اين گروه سنگدل قرار گرفته بودند، و در اين راه قربانى‌هائى داده بودند، شفا مى‌دهد «و بر جراحات قلب آنها از اين راه مرهم مى‌نهد» «وَ يَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنينَ».
بعضى از مفسران گفته‌اند: منظور از «قَوْمٍ مُؤْمِنِيْن» گروه مؤمنان طايفه «بنى‌خُزاعَه» هستند كه جمعى از بت‌پرستان از طايفه «بنى‌بَكر» ناجوانمردانه بر آنها ريختند و غافلگيرشان ساختند. «١»
و بعضى گفته‌اند: اشاره به گروهى از مردم «يمن» است كه اسلام را پذيرفتند، ولى چون به «مكّه» آمدند از طرف بت‌پرستان مورد آزار و شكنجه