ثالثاً- اگر سهم سادات، كه نيمى از خمس است، از نيازمندى ساداتِ موجود بيشتر باشد، بايد آن را به بيت‌المال ريخت و در مصارف ديگر مصرف نمود.
همان طور كه اگر سهم سادات كفايت آنها را ندهد بايد از بيت‌المال و يا سهم «زكات» به آنها داد.
با توجه به جهات سه‌گانه فوق، روشن مى‌شود در حقيقت هيچ گونه تفاوت از نظر مادّى ميان سادات و غير سادات گذارده نشده است.
نيازمندان غير سادات مى‌توانند مخارج سال خود را از محل زكات بگيرند ولى از خمس محرومند، و نيازمندان سادات تنها مى‌توانند از محل خمس استفاده كنند، اما حق استفاده از زكات را ندارند.
در حقيقت دو صندوق در اينجا وجود دارد: «صندوق خمس» و «صندوق زكات»، و هر كدام از اين دو دسته تنها حق دارند از يكى از اين دو صندوق استفاده كنند آن هم به اندازه مساوى؛ يعنى به اندازه نيازمندى يك سال (دقت كنيد).
ولى كسانى كه در اين شرائط و خصوصيات دقت نكرده‌اند، چنين مى‌پندارند كه براى سادات سهم بيشترى از بيت‌المال قرار داده شده است و يا از امتياز ويژه‌اى برخوردارند.
تنها سؤالى كه باقى مى‌ماند اين است كه: اگر هيچ گونه تفاوتى از نظر نتيجه ميان اين دو نبوده باشد اين برنامه چه ثمره‌اى دارد؟
پاسخ اين سئوال را نيز با توجه به يك مطلب مى‌توان دريافت، و آن اين كه: