در سوره «فرقان» آيه ٣ مى‌خوانيم: وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ آلِهَةً لا يَخْلُقُونَ شَيْئاً وَ هُمْ يُخْلَقُونَ وَ لا يَمْلِكُونَ لِا نْفُسِهِمْ ضَرّاً وَ لا نَفْعاً:
«آنها جز خدا معبودهائى براى خود انتخاب كردند، معبودهائى كه هيچ چيز را نمى‌آفرينند، بلكه خودشان مخلوقند، و صاحب اختيار سود و زيانى درباره خويش نيستند» (تا چه رسد به ديگران).
اين عقيده يك نفر مسلمان است كه هيچ كس را ذاتاً خالق و رازق و مالك سود و زيان، جز خدا نمى‌داند، و به همين دليل اگر از ديگرى چيزى مى‌خواهد با توجه به اين حقيقت است كه او آنچه دارد از ناحيه خدا است (دقت كنيد).
و از اينجا روشن مى‌شود آنهائى كه اين گونه آيات را دستاويز براى نفى هر گونه توسل جستن به پيامبران و امامان عليهم السلام قرار داده‌اند و آن را يك نوع شرك پنداشته‌اند، اشتباهشان از كى سرچشمه گرفته كه تصور كرده‌اند: توسل به پيامبر و امام مفهومش آن است كه او را در برابر خداوند مستقل بدانيم و مالك سود و زيان.
اما اگر كسى با اين عقيده كه پيامبر و امام عليهم السلام از خود چيزى ندارند و هر چه بخواهند از خدا مى‌خواهند، به آنان توسل جويد، يا از آنها شفاعتى بخواهد عين توحيد و عين اخلاص است، و همان چيزى است كه قرآن با جمله «الَّا ما شاءَ اللَّهُ» در آيه فوق به آن اشاره كرده و همان چيزى است كه با جمله «الَّا بِاذْنِهِ» در آيه: مَنْ ذَا الَّذي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ: «كيست در نزد او جز به فرمان او شفاعت كند»؟»
به آن اشاره شده است.
بنابراين، دو گروه درباره توسل جستن در اشتباهند.