در روايات آمده است پيامبر صلى الله عليه و آله به آنها فرمود: «إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ لَكُمْ إِمَّا الْعِيرُ وَ إِمَّا النَّفِيْرُ». «١»

«عير» به معنى كاروان و «نفير» به معنى لشكر است ولى همان طور كه در آيه ملاحظه مى‌كنيد به جاى لشكر، «ذاتِ الشّوكة» و به جاى كاروان «غَيرَ ذاتِ الشّوكة» تعبير شده است.
اين تعبير، نكته لطيفى در بر دارد؛ زيرا «شَوكة» كه به معنى قدرت و شدت است در اصل از «شَوك» به معنى خار گرفته شده، سپس به سر نيزه‌هاى سربازان و بعد از آن به هر گونه اسلحه، «شَوكة» گفته شده، و از آنجا كه سلاح نشانه قدرت و شدت است به هر گونه قدرت و شدت نيز، «شَوكة» اطلاق مى‌شود.
بنابراين، «ذات الشوكة» به معنى سربازان مسلح، و «غير ذات الشوكة» به معنى كاروان غير مسلح است كه اگر مردان مسلحى هم در آن بوده، مسلماً قابل ملاحظه نبوده‌اند.
يعنى، گروهى از شما روى حسّ راحت‌طلبى يا علاقه به منافع مادّى، ترجيح مى‌دادند با مال التجاره دشمن رو به رو شوند، نه با سربازان مسلح، در حالى كه پايان جنگ نشان داد، صلاح و مصلحت قطعى آنها در اين بود كه قدرت نظامى دشمن را درهم بكوبند، تا راه براى پيروزى‌هاى بزرگ آينده هموار گردد.
لذا به دنبال آن مى‌فرمايد: «خدا مى‌خواهد به اين وسيله حق را با كلمات خود تثبيت كند، و آئين اسلام را تقويت نمايد و ريشه كافران را قطع كند» «وَ يُريدُ اللَّهُ أَنْ يُحِقَّ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ وَ يَقْطَعَ دابِرَ الْكافِرينَ». «٢»