تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٧
ولى ياد خدا به انسان بينائى و روشنائى مىبخشد، و قدرت شناخت واقعيتها به او مىدهد، شناختى كه نتيجهاش نجات از چنگال وسوسهها است.
***
كوتاه سخن اين كه: در آيه گذشته مشاهده كرديم چگونه پرهيزكاران در پرتو ذكر خدا از چنگال وسوسههاى شيطانى رهائى مىيابند، و اين در حالى است كه گناهكاران آلوده، كه برادران شيطانند در دام او گرفتارند.
***
قرآن در آيه بعد در اين باره چنين مىفرمايد: «برادرانشان- يعنى شياطين- پيوسته آنها را در گمراهى پيش مىبرند، و از گمراه ساختن آنها باز نمىايستند، بلكه بيرحمانه حملات خود را به طور مداوم بر آنها ادامه مىدهند» «وَ إِخْوانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ في الغَيِّ ثُمَّ لا يُقْصِرُونَ».
«اخْوان» كنايه از شياطين است و ضمير «هُمْ» به مشركان و گنهكاران باز مىگردد، چنان كه در آيه ٢٧ سوره «اسراء» مىخوانيم: إِنَّ الْمُبَذِّرينَ كانُوا إِخْوانَ الشَّياطينَ: «تبذير كنندگان برادران شيطانند»!
«يَمُدُّونَهُمْ» از ماده «امداد» به معنى كمك دادن و ادامه دادن و افزودن است، يعنى پيوسته آنها را به اين راه مىكشانند و پيش مىروند.
جمله «لا يُقْصِرُونَ» به معنى اين است كه شياطين در گمراه ساختن آنها از هيچ چيز كوتاهى نمىكنند.
***
سپس حال جمعى از مشركان و گنهكاران دور از منطق را شرح مىدهد و مىگويد: هنگامى كه آيات قرآن را براى آنها بخوانى آن را تكذيب مىكنند «و هنگامى كه آيهاى براى آنها نياورى و در نزول وحى تأخير افتد مىگويند: پس