تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣
به همين جهت در حديث ديگرى از آن حضرت نقل شده كه:
وَ الَّذِى نَفْسِى بِيَدِهِ لَتَفْرُقَنَّ هذِهِ الأُمَّةُ عَلى ثَلاثٍ وَ سَبْعِيْنَ فِرْقَةً كُلُّها فِى النَّارِ الَّا فِرْقَةٌ «وَ مِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ» وَ هذِهِ الَّتِى تَنْجُو مِنْ هذِهِ الأُمَّةِ:
«سوگند به آن كس كه جانم به دست او است اين امت به هفتاد و سه فرقه تقسيم مىشوند كه همه در دوزخند جز يك گروه كه خداوند در آيه وَ مِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ ... به آنها اشاره كرده است، تنها آنها اهل نجاتند». «١»
ممكن است عدد ٧٣ فرقه، عدد تكثير باشد و اشاره به گروههاى مختلفى كه در طول تاريخ اسلام با عقائد عجيب و غريب روى كار آمدند و خوشبختانه غالب آنها منقرض شدهاند و امروز تنها نامى از آنها در كتب «تاريخ عقائد» به چشم مىخورد.
در حديث ديگرى كه در منابع اهل تسنن از على عليه السلام نقل شده مىخوانيم كه على عليه السلام ضمن اشاره به گروههاى مختلفى كه در آينده در امت اسلامى پيدا مىشوند، فرمود: «گروهى كه اهل نجاتند من و شيعيان و پيروان مكتب من هستند». «٢»
در روايات ديگرى نيز آمده است كه منظور از آيه فوق ائمه اهلبيت عليهم السلام اند. «٣»