و محبت نخواهند داشت، همان گونه كه ميان برادران تفاوتى نيست.
و اين براى آماده ساختن روح، فكر و عواطف مشركان براى پذيرش اسلام مؤثرتر است، كه در يك مرحله توصيه به عدم مزاحمت مى‌كند و در مرحله بعد سفارش حقوق يك برادر را در مورد آنها مى‌نمايد.
***
و در آيه بعد، اضافه مى‌كند: «اما اگر آنها همچنان به پيمان‌شكنى خود ادامه دهند، و عهد خود را زير پا بگذارند، و آئين شما را مورد مذمت قرار داده، و به تبليغات سوء خود ادامه دهند، شما با پيشوايان اين گروه كافر پيكار كنيد» «وَ إِنْ نَكَثُوا أَيْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا في‌ دينِكُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ».
«چرا كه عهد و پيمان آنها كمترين ارزشى ندارد» «إِنَّهُمْ لا أَيْمانَ لَهُمْ».
درست است كه آنها با شما پيمان ترك مخاصمه بسته‌اند، ولى اين پيمان با نقض شدن مكرر و آمادگى براى نقض در آينده اصلًا اعتبار و ارزشى نخواهد داشت.
«تا با توجه به اين شدت عمل و با توجه به اين كه راه بازگشت به روى آنها باز است، از كار خود پشيمان شوند و دست بردارند» «لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ».
***
آنگاه براى تحريك مسلمانان و دور ساختن هر گونه سستى، ترس و ترديد در اين امر حياتى از روح و فكر آنها، مى‌فرمايد: «چگونه شما با گروهى پيكار نمى‌كنيد كه پيمان‌هايشان را شكستند، و تصميم گرفتند پيامبر را از سرزمين خود خارج كنند»؟! «أَ لا تُقاتِلُونَ قَوْماً نَكَثُوا أَيْمانَهُمْ وَ هَمُّوا بِإِخْراجِ الرَّسُولِ».
شروع به مبارزه و لغو پيمان از ناحيه شما نبوده كه نگران و ناراحت باشيد، بلكه «مبارزه و پيمان‌شكنى بر ضد شما در آغاز از آنها شروع شده است» «وَ هُمْ