نمى‌خواهد كه نور خود را كامل كند، هر چند كافران ناخشنود باشند!
٣٣- او كسى است كه رسولش را با هدايت و آئين حق فرستاد، تا آن را بر همه آئين‌ها غالب گرداند، هر چند مشركان كراهت داشته باشند!
تفسير:
بت‌پرستى اهل كتاب
در آيات گذشته پس از بحث پيرامون مشركان و لغو پيمان‌هاى آنها و لزوم بر چيده شدن آئين بت‌پرستى، اشاره به وضع اهل كتاب شده بود، كه آنها نيز تحت شرائطى بايد با مسلمانان همزيستى مسالمت‌آميز داشته باشند و در غير اين صورت بايد با آنها مبارزه كرد.
در آيات مورد بحث، وجه شباهت اهل كتاب- مخصوصاً يهود و نصارى‌- را با مشركان و بت‌پرستان بيان مى‌كند تا روشن شود كه: اگر در مورد اهل كتاب نيز تا حدودى سختگيرى به عمل آمده به خاطر انحرافشان از توحيد و گرايش آنها به نوعى از «شرك در عقيده» و نوعى از «شرك در عبادت» است.
نخست مى‌فرمايد: «يهود گفتند: عُزَير پسر خدا است»! «وَ قالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللَّهِ».
«و مسيحيان نيز گفتند: مسيح پسر خدا است»! «وَ قالَتِ النَّصارى‌ الْمَسيحُ ابْنُ اللَّهِ».
«اين سخنى است كه آنها با زبان مى‌گويند و حقيقتى در آن نهفته نيست» «ذلِكَ قَوْلُهُمْ بِأَفْواهِهِمْ».
«اين گفتگوى آنها شبيه گفتار مشركان پيشين است» «يُضاهِؤُنَ قَوْلَ الَّذينَ كَفَرُوا مِنْ قَبْلُ».