٢٧ يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لاتَخُونُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ وَ تَخُونُوا أَماناتِكُمْ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ
٢٨ وَ اعْلَمُوا أَنَّما أَمْوالُكُمْ وَ أَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ وَ أَنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظيمٌ
ترجمه:
٢٧- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! به خدا و پيامبر خيانت نكنيد! و (نيز) در امانت‌هاى خود خيانت روا مداريد، در حالى كه مى‌دانيد (اين كار، گناه بزرگى است)!
٢٨- و بدانيد اموال و اولاد شما، وسيله آزمايش است؛ و (براى كسانى كه از عهده امتحان برآيند،) پاداش عظيمى نزد خداست!
شأن نزول:
درباره شأن نزول آيات فوق، رواياتى نقل شده، از جمله امام باقر و امام صادق عليهما السلام فرموده‌اند: پيامبر دستور داد: يهود «بنى‌قريظه» (طايفه‌اى از يهود مدينه) را محاصره كنند. اين محاصره بيست و يك شب ادامه يافت، از اين جهت يهوديان ناچار شدند پيشنهاد صلحى- همانند صلحى كه برادرانشان از طايفه «بنى‌نضير» (گروه ديگرى از يهود مدينه) كرده بودند- بكنند به اين ترتيب كه: از سرزمين «مدينه» كوچ كرده به سوى «شام» بروند.
پيامبر صلى الله عليه و آله از پذيرش اين پيشنهاد امتناع كرد شايد به اين جهت كه صداقتشان در اين پيشنهاد مشكوك بود.
فرمود: بايد حكميّت «سعد بن معاذ» را بپذيريد.
آنها تقاضا كردند پيامبر «ابُولُبابه» را (كه يكى از ياران پيامبر در مدينه بود)