در كتاب «امالى شيخ» از پيامبر صلى الله عليه و آله نيز همين مضمون نقل شده است كه:
«هر كس زكات مال خود را بپردازد، باقيمانده آن كنز نيست». «١»
ولى روايات ديگرى در منابع اسلامى مشاهده مى‌كنيم كه مضمون آن با تفسير فوق ظاهراً و در بدو نظر، سازگار نيست، از جمله حديثى است كه در «مجمع البيان» از على عليه السلام نقل شده كه فرمود: ما زادَ عَلى‌ أَرْبَعَةِ آلافٍ فَهُوَ كَنْزٌ أُدِّىَ زَكاتُهُ أَوْ لَمْ يُؤَدَّ وَ ما دُونَهُ فَهُوَ نَفَقَةٌ:
«هر چه از چهار هزار (درهم)- كه ظاهراً اشاره به مخارج يك سال است- بيشتر باشد، كنز است، خواه زكاتش را بپردازند يا نه، و آنچه كمتر از آن باشد، نفقه و هزينه زندگى محسوب مى‌شود». «٢»
و در كتاب «كافى» از «معاذ بن كثير» چنين نقل شده كه مى‌گويد: از امام صادق عليه السلام شنيدم مى‌گفت: «شيعيان ما فعلًا آزادند كه از آنچه در دست دارند در راه خير انفاق كنند (و باقيمانده براى آنها حلال است) اما هنگامى كه «قائم» ما قيام كند، تمام كنزها و ثروت‌هاى اندوخته را تحريم خواهد كرد، تا همه را نزد او آرند و از آن در برابر دشمنان كمك گيرد و اين مفهوم كلام خداست كه در كتابش فرموده: «وَ الَّذِيْنَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ ...». «٣»