تمام نام‌هاى پروردگار مفاهيم نيكى را در بر دارد و بنابراين، همه اسماء او اسماء حسنى‌ است.
اعم از آنها كه صفات ثبوتيه ذات پاك او است، مانند عالم و قادر.
و يا آنها كه صفات سلبيه ذات مقدس او است مانند «قُدُّوس».
و آنها كه صفات فعل است و حكايت از يكى از افعال او مى‌كند مانند:
خالق، غفور، رحمان و رحيم.
از سوى ديگر، شك نيست كه صفات خدا قابل احصاء و شماره نيست؛ زيرا كمالات او نامتناهى است و براى هر كمالى از كمالات او اسم و صفتى مى‌توان انتخاب كرد.
ولى چنان كه از احاديث استفاده مى‌شود، از ميان صفات او بعضى داراى اهميت بيشترى مى‌باشد، و شايد «اسماء حسنى‌» كه در آيه بالا آمده است، اشاره به همين گروه ممتازتر است؛ زيرا در رواياتى كه از پيامبر صلى الله عليه و آله و ائمه اهل بيت عليهم السلام به ما رسيده، كراراً اين مطلب ديده مى‌شود كه: خداوند داراى ٩٩ اسم است كه هر كس او را به اين نام‌ها بخواند، دعايش مستجاب و هر كه آنها را شماره كند اهل بهشت است. «١»
مانند روايتى كه در كتاب «توحيد صدوق» از امام صادق عليه السلام از پدرانش از على عليه السلام نقل شده كه پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: إِنَّ لِلَّهِ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ تِسْعَةً وَ تِسْعِينَ اسْماً- مِأَةٌ إِلَّا واحِدَةٌ- مَنْ أَحْصاها دَخَلَ الْجَنَّةَ ...: «خداوند نود و نُه اسم دارد- صد، يكى كمتر- هر كس آنها را احصاء كند وارد بهشت مى‌شود». «٢»