«و خداوند با مؤمنان است» «وَ أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُؤْمِنينَ».
ولى چيزى كه اين تفسير را از نظر دور مى‌سازد، اين است كه: در آيات قبل و بعد، همگى روى سخن با مؤمنان بوده و مفهوم آيات نشان مى‌دهد كه در ميان آنها يك نوع پيوند معنوى وجود دارد. بنابراين، اگر در اين ميان تنها در يك آيه روى سخن به كفار بوده باشد، بعيد به نظر مى‌رسد.
لذا گروهى از مفسران مخاطب را مؤمنان دانسته‌اند، و بهترين راه تفسير آيه طبق اين نظر چنين است:
بعد از جنگ «بدر»- چنان كه ديديم- ميان بعضى از مسلمانان تازه‌كار و ضعيف‌الايمان بر سر تقسيم غنائم جنگى گفتگو واقع شد، آيات نازل گرديد، آنها را توبيخ كرد و غنائم را دربست در اختيار پيامبر گذارد، و او هم به طور مساوى در ميان مسلمانان تقسيم كرد. سپس براى تعليم و تربيت مؤمنان، حوادث جنگ «بدر» را به ياد آنها آورد كه چگونه خداوند آنها را در برابر يك گروه نيرومند پيروز كرد.
اين آيه نيز همان مطلب را دنبال مى‌كند كه اگر شما مسلمانان از خداوند تقاضاى فتح و پيروزى كرديد خدا دعاى شما را مستجاب كرد و پيروز شديد.
اگر از اعتراض و گفتگو در برابر پيامبر صلى الله عليه و آله خوددارى كنيد به سود شماست.
و اگر به همان روش اعتراض‌آميز خود باز گرديد ما هم باز مى‌گرديم و شما را در چنگال دشمن تنها رها مى‌سازيم.
و جمعيت شما هر چند زياد هم باشند بدون يارى خدا، كارى از پيش نخواهند برد.
و خداوند با مؤمنان راستين و مطيع فرمان او و پيامبرش مى‌باشد.
از آنجا كه مخصوصاً آيات آينده نيز مسلمانان را در پاره‌اى از مخالفت‌ها مورد ملامت قرار مى‌دهد و در آيات گذشته نيز همين معنا را خوانديم.
و نيز از آنجا كه پيوند ميان اين آيات يك پيوند معنوى آشكار است، تفسير دوم قوى‌تر به نظر مى‌رسد.
***