١٦ أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تُتْرَكُوا وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ وَ لَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لا رَسُولِهِ وَ لَا الْمُؤْمِنينَ وَليجَةً وَ اللَّهُ خَبيرٌ بِما تَعْمَلُونَ
ترجمه:
١٦- آيا گمان كرديد كه (به حال خود) رها مى‌شويد در حالى كه خداوند هنوز كسانى را كه از شما جهاد كردند و غير از خدا و رسولش و مؤمنان را محرم اسرار خويش انتخاب ننمودند (از ديگران) مشخص نساخته است؟! (بايد آزمون شويد؛) و خداوند به آنچه عمل مى‌كنيد آگاه است!
تفسير:
در اين آيه، مسلمانان را از طريق ديگرى به جهاد تشويق كرده، متوجه مسئوليت سنگين خود در اين قسمت مى‌كند كه نبايد تصور كنند، تنها با ادعاى ايمان، همه چيز درست خواهد شد، بلكه صدق نيت، درستى گفتار، و واقعيت ايمان، در مبارزه با دشمنان، آن هم يك مبارزه خالصانه و دور از هر گونه نفاق، روشن مى‌شود.
نخست مى‌فرمايد: «آيا گمان كرديد شما را به حال خودتان رها مى‌سازند؟ و در ميدان آزمايش قرار نخواهيد گرفت؟ در حالى كه هنوز مجاهدين شما، و هم چنين كسانى كه جز خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله و مؤمنان محرم اسرارى براى خود انتخاب نكرده‌اند، مشخص نشده‌اند»؟ «أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تُتْرَكُوا وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذينَ جاهَدُوا