مى‌فرمايد: «به خاطر بياوريد آن زمان را كه شما گروهى كوچك و ناتوان بوديد و در چنگال دشمنان گرفتار، و آنها شما را به ضعف و ناتوانى كشانده بودند» «وَ اذْكُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَليلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِي الأَرْضِ».
«آن چنان كه مى‌ترسيديد مشركان و مخالفان شما را به سرعت بربايند» «تَخافُونَ أَنْ يَتَخَطَّفَكُمُ النَّاسُ».
اين تعبير، تعبير لطيفى است كه نهايت ضعف و كمى نفرات مسلمانان را در آن زمان آشكار مى‌سازد، آن چنان كه گوئى همانند يك جسم كوچك در هوا معلق بودند كه دشمن به آسانى مى‌توانست آنها را بربايد و از بين ببرد و اين اشاره به وضع مسلمانان در «مكّه» قبل از هجرت در برابر مشركان نيرومند و يا اشاره به مسلمانان بعد از هجرت، در مقابل قدرت‌هاى بزرگ آن روز همانند ايران و روم است.
آنگاه مى‌افزايد: «ولى خداوند شما را پناه داد» «فَآواكُمْ».
«و با يارى خود شما را تقويت كرد» «وَ أَيَّدَكُمْ بِنَصْرِهِ».
«و از روزى‌هاى پاكيزه شما را بهره‌مند ساخت» «وَ رَزَقَكُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ».
«شايد شكر نعمت او را به جا آريد» «لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ».
و اكنون به مرحله‌اى رسيده‌ايد كه قدرت در هم شكستن نيروهاى مشركان «مكّه» را پيدا كرده‌ايد و تهديدى براى ستمگران و زورگويان قبايل «حجاز» شده‌ايد.
***