تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣
١٧٢ وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَني آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلينَ
١٧٣ أَوْ تَقُولُوا إِنَّما أَشْرَكَ آباؤُنا مِنْ قَبْلُ وَ كُنَّا ذُرِّيَّةً مِنْ بَعْدِهِمْ أَ فَتُهْلِكُنا بِما فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ
١٧٤ وَ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الآْياتِ وَ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ
ترجمه:
١٧٢- و (به خاطر بياور) زمانى را كه پروردگارت از پشت و صلب فرزندان آدم، ذريّه آنها را برگرفت؛ و آنها را گواه بر خويشتن ساخت؛ (و فرمود:) «آيا من پروردگار شما نيستم»؟ گفتند: «چرا، گواهى مىدهيم»! (خداوند چنين كرد، مبادا) روز رستاخيز بگوئيد: «ما از اين، غافل بوديم؛ (و از پيمان فطرى بىخبر مانديم)»!
١٧٣- يا بگوئيد: «پدرانمان پيش از ما مشرك بودند، ما هم فرزندانى بعد از آنها بوديم؛ (و چارهاى جز پيروى نداشتيم؛) آيا ما را به آنچه باطلگرايان انجام دادند مجازات مىكنى»؟!
١٧٤- اين گونه، آيات را توضيح مىدهيم؛ و شايد (به سوى حق) باز گردند!
تفسير:
پيمان نخستين و عالم ذر
آيات فوق در حقيقت اشارهاى به «توحيد فطرى» و وجود ايمان به خدا در