و هدفش از خواندن آيه اين بود كه به طور كنايه به على عليه السلام احتمالًا در مورد قبول حكميت در ميدان «صفين» اعتراض كند.
اما با اين حال امام عليه السلام براى احترام قرآن سكوت كرد، تا وى آيه را به پايان رسانيد، سپس امام عليه السلام به ادامه قرائت نماز بازگشت.
«ابن كَوّا» كار خود را دو مرتبه تكرار كرد، باز امام عليه السلام سكوت كرد.
«ابن كَوّا» براى سومين بار آيه را تكرار نمود، و على عليه السلام مجدداً به احترام قرآن سكوت كرد.
سپس حضرت اين آيه را تلاوت فرمود: فَاْصِبْر انَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَ لايَسْتَخِفَنَّكَ الَّذِيْنَ لايُؤْمِنُونَ: «اكنون كه چنين است صبر پيشه كن كه وعده خدا حق است؛ و هرگز كسانى كه ايمان ندارند تو را خشمگين نسازند (و از راه منحرف نكنند)!». «١»- «٢»
اشاره به اين كه مجازات دردناك الهى در انتظار منافقان و افراد بى‌ايمان است و در برابر آنها بايد تحمل و حوصله به خرج داد، سرانجام امام عليه السلام سوره را تمام كرده و به ركوع رفت.
از مجموع اين بحث روشن مى‌شود استماع و سكوت به هنگام شنيدن آيات قرآن كار بسيار شايسته‌اى است ولى به طور كلى واجب نيست، و شايد علاوه بر اجماع و روايات جمله: لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ: «شايد مشمول رحمت خدا بشويد» نيز اشاره به مستحب بودن اين حكم باشد.
تنها موردى كه اين حكم الهى شكل وجوب به خود مى‌گيرد موقع نماز جماعت است كه مأموم به هنگام شنيدن قرائت امام، بايد سكوت كند و گوش فرا