تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٠
١٩٦ إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ الَّذي نَزَّلَ الْكِتابَ وَ هُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحينَ
١٩٧ وَ الَّذينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَطيعُونَ نَصْرَكُمْ وَ لا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ
١٩٨ وَ إِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدى لا يَسْمَعُوا وَ تَراهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَ هُمْ لا يُبْصِرُونَ
ترجمه:
١٩٦- ولىّ و سرپرست من، خدائى است كه اين كتاب را نازل كرده؛ و او همه صالحان را سرپرستى مىكند.
١٩٧- و آنهائى را كه جز او مىخوانيد، نمىتوانند ياريتان كنند، و نه (حتى) خودشان را يارى دهند.
١٩٨- و اگر آنها را به هدايت فرا خوانيد، سخنانتان را نمىشنوند؛ و آنها را مىبينى به تو نگاه مىكنند، اما در حقيقت نمىبينند!
تفسير:
معبودهاى بىارزش
ددر تعقيب آيه گذشته كه به مشركان مىگفت شما و بتهايتان نمىتوانيد كوچكترين زيانى به من برسانيد، در نخستين آيه مورد بحث، به دليل آن اشاره كرده، مىگويد: «ولىّ و سرپرست و تكيهگاه من خدائى است كه اين كتاب آسمانى را بر من نازل كرده است» «إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ الَّذي نَزَّلَ الْكِتابَ».