سنگينى كرد» «فَلَمَّا أَثْقَلَتْ».
در اين هنگام دو همسر، انتظار فرزندى را مى‌كشيدند و آرزو داشتند خداوند فرزند صالحى به آنها مرحمت كند، از اين جهت «متوجه درگاه خدا شدند و پروردگار خويش را چنين خواندند: بارالها اگر به ما فرزند صالحى عطا كنى از شكرگزاران خواهيم بود» «دَعَوَا اللَّهَ رَبَّهُما لَئِنْ آتَيْتَنا صالِحاً لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرينَ».
***
«ولى هنگامى كه خداوند فرزندى سالم با تناسب اندام و شايستگى كامل به آنها داد، آنها براى خدا در اين نعمت بزرگ شركائى قائل شدند، اما خداوند برتر و بالاتر از شرك آنهاست» «فَلَمَّا آتاهُما صالِحاً جَعَلا لَهُ شُرَكاءَ فيما آتاهُما فَتَعالَى اللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ».
***
در سومين آيه، قرآن بار ديگر فكر و عقيده بت‌پرستى را با بيان روشن و كوبنده‌اى محكوم مى‌كند، و مى‌فرمايد: «آيا اينها موجوداتى را شريك خدا قرار مى‌دهند كه قادر بر آفرينش چيزى نيستند، بلكه خودشان مخلوق اويند» «أَ يُشْرِكُونَ ما لا يَخْلُقُ شَيْئاً وَ هُمْ يُخْلَقُونَ».
***
به علاوه «اين معبودهاى ساختگى در هيچ يك از مشكلات قادر نيستند پرستش كنندگان خود را يارى كنند، و حتى قادر نيستند خود را نيز در برابر مشكلات يارى دهند» «وَ لا يَسْتَطيعُونَ لَهُمْ نَصْراً وَ لا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ».
***
و مى‌افزايد: اين معبودها آن چنان هستند كه «اگر شما بخواهيد آنها را