مخلوقند.
١٩٢- و نمى‌توانند آنان را يارى كنند، و نه خودشان را يارى مى‌دهند.
١٩٣- و هر گاه آنها را به سوى هدايت دعوت كنيد، از شما پيروى نمى‌كنند؛ و براى شما يكسان است چه آنها را دعوت كنيد و چه خاموش باشيد؟!
تفسير:
كفرانِ يك نعمت بزرگ
در اين آيات به گوشه ديگرى از حالات مشركان و طرز تفكر آنها و پاسخ به اشتباهاتشان اشاره شده است. و از آنجا كه آيه گذشته سود و زيان و آگاهى از علم غيب را منحصر به خدا معرفى مى‌كرد، و در حقيقت اشاره به توحيد افعالى خدا بود، اين آيات، مكمل آنها محسوب مى‌شود؛ زيرا اينها نيز اشاره به توحيد افعالى خدا است.
نخست مى‌فرمايد: «او كسى است كه شما را از يك نفس آفريد و همسر او را نيز از جنس او قرار داد تا در كنار او بياسايد» «هُوَ الَّذي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَ جَعَلَ مِنْها زَوْجَها لِيَسْكُنَ إِلَيْها».
اين دو در كنار هم زندگى آرام بخشى داشتند، «اما هنگامى كه زوج با همسر خود آميزش جنسى كرد، بارى سبك برداشت، و با داشتن حمل به كارهاى خود همچنان ادامه مى‌داد» «فَلَمَّا تَغَشَّاها حَمَلَتْ حَمْلًا خَفيفاً فَمَرَّتْ بِهِ» «١» به گونه‌اى كه در آغاز كار اين حمل براى او مشكلى ايجاد نمى‌كرد.
اما با گذشت شب و روز، «حمل او كم كم سنگين شد تا كاملًا احساس