تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٩
بنابراين، جمله «أَيَّانَ مُرْساها» مفهومش اين است: در چه زمانى قيامت وقوع پيدا مىكند و ثابت مىشود؟
پس از آن اضافه مىكند: اى پيامبر! در پاسخ اين سؤال صريحاً» بگو: اين علم تنها نزد پروردگار من است، و هيچ كس جز او نمىتواند وقت آن را آشكار سازد» «قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي لا يُجَلِّيها لِوَقْتِها إِلَّا هُوَ».
ولى دو نشانه سربسته براى آن بيان مىكند، نخست، مىگويد:
«قيام ساعت در آسمانها و زمين، مسأله سنگينى است» «ثَقُلَتْ فِي السَّماواتِ وَ الأَرْضِ».
چه حادثهاى ممكن است از اين سنگينتر بوده باشد، در حالى كه در آستانه قيامت، همه كرات آسمانى به هم مىريزند، آفتاب خاموش، ماه تاريك، ستارگان بىفروغ و اتمها متلاشى مىگردند، و از بقاياى آنها جهانى نو با طرحى تازه ريخته مىشود. «١»
ديگر اين كه قيام ساعت، ناگهانى است، يعنى: بدون مقدمات تدريجى، و به شكل انقلابى، تحقق مىيابد، «و جز به طور ناگهانى به سراغ شما نمىآيد» «لاتَأْتيكُمْ إِلَّا بَغْتَةً».
و و بار ديگر مىگويد: «چنان از تو سؤال مىكنند كه گوئى تو از زمان وقوع قيامت با خبرى»! «يَسْئَلُونَكَ كَأَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْها». «٢»
آنگاه مىافزايد: در جواب آنها بگو: «اين علم تنها نزد خدا است ولى بيشتر