٥٨ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْها رَضُوا وَ إِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْها إِذا هُمْ يَسْخَطُونَ
٥٩ وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ راغِبُونَ
ترجمه:
٥٨- و در ميان آنها كسانى هستند كه در (تقسيم) غنائم به تو خرده مى‌گيرند؛ اگر از آن (غنائم، سهمى) به آنها داده شود راضى مى‌شوند؛ و اگر داده نشود خشم مى‌گيرند (؛ خواه حق آنها باشد يا نه)!
٥٩- (در حالى كه) اگر به آنچه خدا و پيامبرش به آنان داده راضى باشند و بگويند:
«خداوند براى ما كافى است! و به زودى خدا و رسولش از فضل خود به ما مى‌بخشند؛ ما تنها رضاى او را مى‌طلبيم» (براى آنها بهتر است)!
شأن نزول:
در تفسير «درّ المنثور» از «صحيح بخارى» و «نسائى» و از گروهى ديگر چنين نقل شده كه پيامبر صلى الله عليه و آله مشغول تقسيم اموالى (از غنائم يا مانند آن) بود كه يكى از طايفه «بنى‌تميم» به نام «ذُو الْخُوَيْصِرَة» فرا رسيده صدا زد:
اى رسول خدا! عدالت كن!
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: واى بر تو اگر من عدالت نكنم، چه كسى عدالت خواهد كرد؟!