امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: كَمْ مِنْ مَغْرُورٍ بِما قَدْ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ كَمْ مِنْ مُسْتَدْرَجٍ بِسَتْرِ اللَّهِ عَلَيْهِ وَ كَمْ مِنْ مَفْتُونٍ بِثَناءِ النَّاسِ عَلَيْهِ:
«چه بسيارند كسانى كه بر اثر نعمت‌هاى پروردگار مغرور مى‌شوند، و چه بسيارند گنهكارانى كه خداوند بر گناهشان پرده افكنده ولى با ادامه گناه به سوى مجازات پيش مى‌روند، و چه بسيارند كسانى كه از ثناخوانى مردم فريب مى‌خورند». «١»
و نيز از همان امام، در تفسير آيه فوق چنين نقل شده: هُوَ الْعَبْدُ يُذْنِبُ الذَّنْبَ فَتُجَدَّدُ لَهُ النِّعْمَةُ مَعَهُ تُلْهِيهِ تِلْكَ النِّعْمَةُ عَنِ الاسْتِغْفارِ عِنْ ذلِكَ الذَّنْبِ:
«منظور از اين آيه، بنده گنهكارى است كه پس از انجام گناه، خداوند او را مشمول نعمتى قرار مى‌دهد ولى او نعمت را به حساب خوبى خودش گذاشته و از استغفار در برابر گناه غافلش مى‌سازد». «٢»
باز از همان امام در كتاب «كافى» چنين نقل شده: انَّ اللَّهِ اذا أَرادَ بِعَبْدٍ خَيْراً فَأَذْنَبَ ذَنْباً أَتْبَعَهُ بِنَقْمَتِهِ وَ يُذَكِّرُهُ الاسْتِغْفارَ، وَ اذْا أَرادَ بِعَبْدٍ شَرّاً فَأَذْنَبَ ذَنْباً أَتْبَعَهُ بِنِعْمَةٍ لِيُنْسِيَهُ الاسْتِغْفارَ وَ يَتَمادى‌ بِها، وَ هُوَ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ: سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ، بِالنِّعِمِ عِنْدَ الْمَعاصِىَ:
«موقعى كه خداوند خير بنده‌اى را بخواهد به هنگامى كه گناهى انجام مى‌دهد او را گوشمالى مى‌دهد تا به ياد توبه بيفتد، و هنگامى كه شرّ بنده‌اى را (بر اثر اعمالش) بخواهد موقعى كه گناهى مى‌كند نعمتى به او مى‌بخشد تا استغفار را فراموش نمايد و به آن ادامه دهد، اين همان است كه خداوند عزّوجل فرموده: