بعضى نيز اصرار دارند كه ضمير «عَلَيْهِ» در جمله «فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِيْنَتَهُ عَلَيْهِ» به «ابوبكر» باز مى‌گردد؛ زيرا پيامبر صلى الله عليه و آله نياز به سكينه و آرامش نداشت، بنابراين نزول سكينه و آرامش براى همسفر او (ابوبكر) بود.
در حالى كه با توجه به جمله بعد كه مى‌گويد: وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها: «او را با لشكرى نامرئى يارى كرد».
و با توجه به اتحاد مرجع ضميرها روشن مى‌شود كه ضمير «عَلَيْهِ» نيز به پيامبر صلى الله عليه و آله بر مى‌گردد، و اين اشتباه است كه ما تصور كنيم «سَكِيْنَه» مربوط به موارد حزن و اندوه است، بلكه در قرآن كراراً مى‌خوانيم كه «سَكِيْنَه» بر شخص پيامبر صلى الله عليه و آله نازل گشت هنگامى كه در شرائط سخت و مشكلى قرار داشت.
از جمله در آيه ٢٦ همين سوره در جريان جنگ «حنين» مى‌خوانيم: ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِيْنَتَهُ عَلى‌ رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ: «سپس خداوند سكينه و آرامش را در آن شرائط سخت بر پيامبرش و بر مؤمنان نازل كرد».
و نيز در آيه ٢٦ سوره «فتح» مى‌خوانيم: «فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِيْنَتَهُ عَلى‌ رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ» در حالى كه در جمله‌هاى قبل در اين دو آيه هيچ گونه سخنى از حزن و اندوه به ميان نيامده است، بلكه سخن از پيچيدگى اوضاع به ميان آمده.
در هر حال، آيات قرآن نشان مى‌دهد كه نزول سكينه به هنگام مشكلاتِ سخت صورت مى‌گرفته و بدون شك پيامبر صلى الله عليه و آله در «غار ثور» لحظات سختى را مى‌گذراند.
و عجيب‌تر اين كه بعضى گفته‌اند: جمله «أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها» به «ابوبكر» باز مى‌گردد!
در حالى كه تمام بحث اين آيه، بر محور يارى خداوند نسبت به پيامبر دور مى‌زند و قرآن مى‌خواهد روشن كند كه: پيامبر صلى الله عليه و آله تنها نيست و اگر ياريش نكنيد