اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الأَرْضِ».
«اثَّاقَلْتُمْ» از ماده «ثِقَل» به معنى سنگينى است، و جمله «اثَّاقَلْتُمْ الَى الأَرْضِ» كنايه از تمايل به ماندن در وطن و حركت نكردن به سوى ميدان جهاد است.
و يا كنايه از تمايل به جهان ماده و چسبيدن به زرق و برق دنيا است، و در هر صورت اين وضع گروهى از مسلمانان ضعيف‌الايمان بود، نه همه آنها و نه مسلمانان راستين و عاشقان جهاد در راه خدا.
سپس با سخن ملامت آميزى مى‌گويد: «آيا به اين زندگى دنيا، اين زندگى پست و زودگذر و نا پايدار، به جاى زندگى وسيع و جاويدان آخرت راضى شده‌ايد»؟ «أَ رَضيتُمْ بِالْحَياةِ الدُّنْيا مِنَ الآْخِرَةِ».
«با اين كه فوائد و متاع زندگى دنيا در برابر زندگى آخرت يك امر ناچيز بيش نيست» «فَما مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا فِي الآْخِرَةِ إِلَّا قَليلٌ».
چگونه ممكن است يك انسان عاقل تن به چنين مبادله زيانبارى بدهد؟ و چگونه متاع فوق‌العاده گران‌بها را به خاطر دستيابى به يك متاع ناچيز و كم ارزش از دست مى‌دهد؟
***
سپس مسأله از لحن ملامت آميز بالاتر رفته و شكل يك تهديد جدى به خود مى‌گيرد و مى‌فرمايد: «اگر شما به سوى ميدان جنگ حركت نكنيد خداوند به عذاب دردناكى مجازاتتان خواهد كرد» «إِلَّا تَنْفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذاباً أَليماً».
و اگر گمان مى‌كنيد با كنار رفتن شما و پشت كردنتان به ميدان جهاد چرخ پيشرفت اسلام از كار مى‌افتد و فروغ آئين خدا به خاموشى مى‌گرايد، سخت در اشتباهيد؛ زيرا: «خداوند گروهى غير از شما از افراد با ايمان، مصمم و مطيع