نخست، در همه آئين‌ها به صورت يك قانون ثابت وجود داشته است.
پس از آن مى‌گويد: «در اين چهار ماه به خود ستم روا مداريد با شكستن احترام آنها خويش را گرفتار كيفرهاى دنيا و مجازات‌هاى آخرت نسازيد» «فَلا تَظْلِمُوا فيهِنَّ أَنْفُسَكُمْ».
ولى از آنجا كه ممكن بود تحريم جهاد در اين چهار ماه وسيله‌اى براى سوء استفاده دشمنان بشود و آنها را در حمله به مسلمين جسور كند در جمله بعد اضافه مى‌كند: «با مشركان به طور دسته‌جمعى پيكار كنيد، همان گونه كه آنها متفقاً با شما مى‌جنگند» «وَ قاتِلُوا الْمُشْرِكينَ كَافَّةً كَما يُقاتِلُونَكُمْ كَافَّةً».
يعنى، با اين كه آنها مشركند و بت‌پرست و شرك سرچشمه پراكندگى است ولى با اين حال در يك صف واحد با شما مى‌جنگند، شما كه موحديد و يكتا پرست و توحيد آئين اتحاد و يگانگى است، سزاوارتر هستيد كه وحدت كلمه را برابر دشمن حفظ كنيد و در يك صف همچون يك ديوار آهنين در مقابل دشمنان بايستيد.
و سرانجام مى‌فرمايد: «و بدانيد اگر پرهيزگار باشيد و اصول تعليمات اسلام را دقيقاً اجراء كنيد، خداوند پيروزى شما را تضمين مى‌كند؛ زيرا خدا با پرهيزگاران است» «وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقينَ».
***
در دومين آيه مورد بحث، اشاره به يك سنت غلط جاهلى، يعنى مسأله «نَسي‌ء» (تغيير دادن جاى ماه‌هاى حرام) كرده، مى‌گويد: «تغيير دادن ماه‌هاى حرام كفرى است كه بر كفر آنها افزوده مى‌شود» «إِنَّمَا النَّسي‌ءُ زِيادَةٌ فِي الْكُفْرِ».
«و با اين عمل، افراد بى‌ايمان در گمراهى بيشتر قرار مى‌گيرند» «يُضَلُّ بِهِ الَّذينَ كَفَرُوا».