بعضى اساس مليت و درخشش تاريخ اين جمعيت را به او نسبت مى‌دهند.
او خدمت بزرگى به اين آئين كرد؛ زيرا به هنگامى كه به وسيله «بُخْتَ نَصَّرْ» پادشاه «بابِل» وضع يهود به كلى در هم ريخته شد، شهرهاى آنها به دست سربازان «بُخْتَ نَصَّرْ» افتاد، معبدشان ويران، كتاب آنها «تورات» سوزانده شد، مردانشان به قتل رسيدند و زنان و كودكانشان اسير و به «بابِل» انتقال يافتند، و حدود يك قرن در آنجا بودند. و سپس «كوروش» پادشاه «ايران»، «بابِل» را فتح كرد.
«عزرا»- كه يكى از بزرگان يهود در آن روز بود- نزد وى آمده، براى آنها شفاعت كرد، و «كوروش» موافقت كرد كه يهود به شهرهايشان باز گردند و «تورات» از نو نوشته شود.
در اين هنگام او طبق آنچه در خاطرش از گفته‌هاى پيشينيان يهود باقى مانده بود «تورات» را از نو نوشت.
به همين دليل، يهود او را يكى از نجات‌دهندگان و زنده‌كنندگان آئين خويش مى‌دانند و به همين جهت براى او فوق‌العاده احترام قائلند. «١»
اين موضوع، سبب شد كه گروهى از يهود لقب «ابن اللَّه» (فرزند خدا) را براى او انتخاب كنند، هر چند از بعضى از روايات مانند روايت «احتجاج» «طبرسى» استفاده مى‌شود كه: آنها اين لقب را به عنوان احترام به «عُزَير» اطلاق مى‌كردند. «٢»