در برابر حوادث سخت و پيچيده ثابت قدم مى‌گرداند.
«سَكينَه» با ايمان رابطه نزديكى دارد، يعنى زائيده ايمان است، افراد با ايمان هنگامى كه به ياد قدرت بى‌پايان خداوند مى‌افتند و لطف و مرحمت او را در نظر مى‌آورند، موجى از اميد در دلشان پيدا مى‌شود، و اين كه مى‌بينيم در بعضى از روايات «سكينه» به «ايمان» تفسير شده «١» و در بعضى ديگر به يك «نسيم بهشتى» در شكل و صورت انسان، «٢» همه بازگشت به همين معنى مى‌كند.
در قرآن مجيد سوره «فتح»، آيه ٤ مى‌خوانيم: هُوَ الَّذِى أَنْزَلَ السَّكِيْنَةَ فِى قُلُوبِ الْمُؤْمِنِيْنَ لِيَزْدادُوا ايْماناً مَعَ ايْمانِهِمْ:
«او كسى است كه سكينه را در دل‌هاى مؤمنان فرو فرستاد، تا ايمانى بر ايمان آنها افزوده شود».
در هر حال، اين حالت فوق‌العاده روانى، موهبتى است الهى و آسمانى كه در پرتو آن، انسان مشكل‌ترين حوادث را در خود هضم مى‌كند، و يك دنيا آرامش و ثباتِ قدم در درون خويش احساس مى‌نمايد.
جالب توجه اين كه: قرآن در آيات مورد بحث نمى‌گويد: «ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِيْنَتَةُ عَلى‌ رَسُولِهِ وَ عَلَيْكُمْ» با اين كه تمام جمله‌هاى پيش از آن به صورت خطاب و با ضمير «كُمْ» ذكر شده است، بلكه مى‌گويد: «عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ»، اشاره به اين كه منافقان، و آنها كه طالبان دنيا در ميدان جهاد بودند سهمى از اين «سكينه»