مى‌دهد: «آنها آيات خدا را با بهاى كمى معامله كردند، و به خاطر منافع زود گذر مادى و ناچيز خود، مردم را از راه خدا باز داشتند» «اشْتَرَوْا بِآياتِ اللَّهِ ثَمَناً قَليلًا فَصَدُّوا عَنْ سَبيلِهِ».
در روايتى چنين آمده: «ابوسفيان» غذائى ترتيب داد و جمعى از مردم را به مهمانى فرا خواند تا از اين طريق عداوت آنها را در برابر پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله برانگيزد. «١»
بعضى از مفسران، آيه فوق را اشاره به اين داستان دانسته‌اند، ولى ظاهر اين است كه آيه مفهوم وسيعى دارد، اين ماجرا و ساير ماجراهاى بت‌پرستان را شامل مى‌شود كه براى حفظ منافع مادى و زودگذر خويش از آيات خدا چشم پوشيدند.
بعد از آن مى‌فرمايد: «چه عمل بدى آنها انجام مى‌دادند» «إِنَّهُمْ ساءَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ».
هم خود را از سعادت و هدايت و خوشبختى محروم مى‌ساختند، و هم سدّ راه ديگران مى‌شدند، و چه عملى از اين بدتر كه انسان هم بار گناه خويش را بر دوش كشد و هم بار گناه ديگران را.
***
در آخرين آيه مورد بحث، بار ديگر گفتار سابق را تأكيد مى‌كند كه: «اين مشركان اگر دستشان برسد، درباره هيچ فرد با ايمانى كمترين ملاحظه خويشاوندى و عهد و پيمان را نخواهند كرد» «لا يَرْقُبُونَ في‌ مُؤْمِنٍ إِلًّا وَ لا ذِمَّةً».