بدون هيچ مجوزى پيمانشان را به خاطر همكارى آشكار با دشمنان اسلام شكستند، و يا در صدد از ميان بردن رسول خدا صلى الله عليه و آله بر آمدند، همانند يهود «بنى‌نضير» و «بنى‌قريظه»، پيامبر صلى الله عليه و آله هم در مقابل آنها شدت عمل به خرج داد، و همه را از «مدينه» طرد كرد، ولى قسمتى از پيمان‌ها هنوز به قوت خود باقى بود، اعم از پيمان‌هاى مدت‌دار و بدون مدت.
اولين آيه مورد بحث به تمام مشركان (بت‌پرستان) اعلام مى‌كند: هر گونه پيمانى كه با مسلمانان داشته‌اند، لغو خواهد شد، و مى‌فرمايد: «اين اعلام برائت و بيزارى خداوند و پيامبرش از مشركانى كه با آنها عهد بسته‌ايد، مى‌باشد» «بَراءَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى الَّذينَ عاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكينَ».
***
سپس براى آنها يك مهلت چهارماهه قائل مى‌شود، كه در اين مدت بيانديشند، و وضع خود را روشن سازند، و پس از انقضاى چهار ماه يا دست از آئين بت‌پرستى بكشند و يا آماده پيكار گردند، مى‌فرمايد: «چهار ماه در زمين آزادانه به هر كجا مى‌خواهيد برويد» (ولى بعد از چهار ماه وضع دگرگون خواهد شد) «فَسيحُوا فِي الأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ». «١»
«اما بدانيد كه شما نمى‌توانيد خداوند را ناتوان سازيد، و از قلمرو قدرت او بيرون رويد» «وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِي اللَّهِ».
«و نيز بدانيد كه خداوند كافران مشرك و بت‌پرست را سرانجام خوار و رسوا خواهد ساخت» «وَ أَنَّ اللَّهَ مُخْزِي الْكافِرينَ».
***