پس از پايان جنگ جبران خسارات خود را از دشمن بخواهند، يكى از طرق گرفتن خسارت مسأله «فِداء» است.
و با توجه به اين كه مبلغ «فِداء» در آن روز درباره اسيران ثروتمند چهار هزار درهم و درباره افراد كم ثروت يكهزار درهم، تعيين شده بود، معلوم مى‌شود مجموع اموالى كه از اين راه از قريش گرفته شد چندان قابل ملاحظه نبود حتى پاسخگوى خسارتهاى مالى و انسانى كه بر سپاه اسلام وارد شده بود، محسوب نمى‌شد.
از اين گذشته اموال زيادى از مسلمانان در «مكّه» به هنگامى كه مجبور شدند بر اثر فشار قريش، به «مدينه» هجرت كنند در دست دشمن باقى مانده بود، و از اين نظر نيز مسلمانان حق داشتند آن را جبران كنند.
توجه به اين نكته نيز لازم است كه گرفتن «فِداء» جنبه الزامى ندارد، و حكومت اسلامى مى‌تواند در صورتى كه صلاح ببيند، اسيران جنگى را مبادله كند، و يا بدون گرفتن هيچ گونه امتيازى آزاد سازد، چنان كه در آيه ٤ سوره «محمّد» به آن اشاره شده و تفسير آن به خواست خدا خواهد آمد.
***