مخالف با فديه و طرفدار كشتن اسيران جنگى بود «عمر» يا «سعد بن معاذ» بود و پيامبر صلى الله عليه و آله درباره او فرمود:
اگر عذابى از طرف خدا نازل مى‌شد هيچ كس از ما جز «عمر» و يا «سعد بن معاذ» نجات نمى‌يافت! «١» همه اين بحث‌ها بى‌اساس و اين گونه روايات از تفسير آيه به كلى بيگانه است.
به خصوص اين كه نشانه جعل در اين احاديث كاملًا ظاهر است؛ زيرا مقام «عمر» يا «سعد بن معاذ» را حتى بالاتر از مقام پيامبر قرار داده است!
***
٢- آيات فوق (٦٧ و ٦٨)، هيچ گونه مخالفتى با گرفتن «فِداء» و آزاد ساختن اسيران جنگى در صورتى كه مصلحت جامعه اسلامى ايجاب كند، ندارد بلكه مى‌گويد: نبايد مجاهدين به اين منظور دست به گرفتن اسير بزنند.
بنابراين، با آيه ٤ سوره «محمّد» از هر نظر موافق است. آنجا كه مى‌فرمايد:
فَاذا لَقِيْتُمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقابِ حَتّى‌ اذا أَثْخَنْتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الوَثاقَ فَامَّا مَنّاً بَعْدُ وَ امَّا فِداءً:
«هنگامى كه با كافران (و دشمنانى كه حق حيات براى شما قائل نيستند) در ميدان جنگ رو به رو شديد، ضربات خود را بر گردن آنان فرود آريد تا هنگامى كه بر آنها غلبه كنيد، در اين هنگام ديگر آنها را نكشيد بلكه ببنديد و اسير سازيد، سپس يا آنها را بدون گرفتن «فِداء» و يا با گرفتن «فِداء» آزاد كنيد».
ولى در اينجا به يك نكته بايد توجه داشت و آن اين كه هر گاه در ميان