روايات مى‌خوانيم: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: منظور از «قوة»، «تير» است. «١»
و در روايت ديگرى كه در تفسير «على بن ابراهيم» آمده مى‌خوانيم كه منظور از آن هر گونه اسلحه است. «٢»
و باز در روايتى كه در تفسير «عياشى» آمده مى‌خوانيم: منظور از آن شمشير و سپر است. «٣»
و بالاخره در روايت چهارمى كه در كتاب «من لايحضره الفقيه» آمده مى‌خوانيم: مِنْهُ الْخَضابُ بِالسَّوادِ: «يكى از مصداق‌هاى قوة در آيه، موهاى سفيد را به وسيله رنگ سياه كردن است»! «٤»
يعنى اسلام حتى رنگ موها را كه به سرباز بزرگسال چهره جوان‌ترى مى‌دهد تا دشمن مرعوب گردد از نظر دور نداشته است، و اين نشان مى‌دهد: چه اندازه مفهوم «قُوَّةٍ» در آيه فوق وسيع است.
بنابراين، آنها كه تنها پاره‌اى از روايات را ديده‌اند و كلمه «قُوَّةٍ» را به يك مصداق، محدود ساخته‌اند گرفتار اشتباه عجيبى شده‌اند.